შემოდგომის ყვითელი სიმშვიდეები ბეტონის ნაცრისფერ ქალაქში

ჯვარს ეცვი თუ გინდა! თბილისში დარჩენილი ადამიანებისთვის შემოდგომა თითქმის არასოდეს დგება. არც გაზაფხული, არც ზამთარი და საერთოდაც, რთულია თბილისში სხვადასხვა სეზონები, სითბოები და სიმშვიდეები მთელი თავიანთი დადებითი მხარეებით თუ არა ოდნავ მაინც იგრძნო. თბილისში მარტო ვერასდროს დარჩები.

პატარა ქალაქია თბილისი, მაგრამ ასე თუ ისე მაინც დიდი ქალაქის ცხოვრებით გვიწევს ცხოვრება. არადა დიდ ქალაქებშიც კი შეიძლება იპოვო სიმშვიდე. თბილისში -არა! არადა ზოგჯერ ხომ ისე ძალიან მოგინდება მარტო დარჩენა ხეებთან, ბალახებთან, ყვითელ ფოთლებთან, მიწასთან, ცასთან, ნაკადულებთან, ელფებთან, თოლიებთან, პეპლებთან, ციყვებთან, ირმებთან,  საკუთარ თავთან.. ხომ არის ზოგჯერ რომ გინდა დაწვე ბალახებზე, ხეებქვეშ და არაფერზე იფიქრო, უსმინო საყვარელ მუსიკას, ითვალო ჩამოცვენილი ყვითელი ფოთლები, ხეებზე დარჩენილი შეყვითლებული ფოთლები, გადამფრენი ფრინველების გუნდები, წამები, როცა მშვიდად ხარ, ბედნიერი მომენტები აბსტრაქტული არქივებიდან და ის ბედნიერი მომენტებიც, რომლებიც ჯერ არქვიში არ შესულა, იმიტომ რომ ჯერ არ ყოფილა.

ბეტონის ქალაქის სივრცეებში რომ პარკებია იქ გარბიხარ, თავქუდმოგლეჯილი გარბიხარ, წვები ხეებქვეშ, თვალებს ხუჭავ, ყურსასმენებს იკეთებ, იმიტირებულ ბუნებაში ხარ, ხელოვნურ სივრცეში, მაგრამ აქ ხეებია, ფოთლებია, სივრცეა, თუნდაც მცირე სივრცე, თუნდაც ხელოვნური, მაგრამ მაინც სხვაზე ნამდვილი. ყველაზე ნამდვილი სივრცე ბეტონის ქალაქში. შენ, ვისაც ყველაზე მეტად გიყვარს ხანდახან განმარტოება წევხარ და ფიქრობ ფერიებზე, ელფებზე, ჩიტებზე, მომენტებზე არქივებიდან და მომავალი არქივებიდან, ჯადოქრებზე, ჩამოცვენილ და ხეზე დარჩენილ ფოთლებზე, არარეალურ სამყაროებზე და ქრები ჩაკეტილი სივრცეებიდან, ხეები გიფარავენ, ხეები გიკედლებენ, ხეებს უყვარხარ. შენც გიყვარს ისინი. მათ ესმით ყველაფერი შენი, იმახსოვრებენ, ფოთლებს გაყრიან და თავის ნაწილად გაქცევენ, თავის სამყაროში გიღებენ ისე რომ არაფერს ითხოვენ შენგან და შენ უფრო გიყვარს ისინი ამის გამო. აქ ყველაზე მშვიდად ხარ, აქ შენი სახლია.

ბედნიერი ხარ, გინდა ადგე და ირბინო, ყველა ხეს ჩაეხუტო და მადლობა უთხრა სიმშვიდეებისთვის, შემოდგომისთვის, წარსულებისთვის, მომავლებისთვის, არაფრისთვის, ყველაფრისთვის, თვალებს ახელ, ყურსასმენებს იხსნი და ვიღაც იმბეცილი გეკითხება “პლეხანოველი ხარ?” “რას უსმენ?” “რა გქვია?” და გძულს ყველაფერი, ქრებიან ხეები, ტყეები, ფოთლები, ელფები, ბედნიერი მომენტები წარსულებიდან, მომავლებიდან, სითბოები, სიყვარულები, ნაკადულები, შემოდგომები, გაზაფხულები და რცები ისევ ნაცრისფერი ბეტონის და უფრო ნაცრისფერი ადამიანების ქალაქში. გაქცევა გინდა.

Advertisement